Choroba Parkinsona

Choroba Parkinsona to schorzenie, w którym części mózgu ulegają stopniowemu uszkodzeniu przez wiele lat.

Objawy choroby Parkinsona

Główne objawy choroby Parkinsona to:

• niekontrolowane drżenie niektórych części ciała (drżenie)
• spowolnione ruchy
• sztywne i niesprężyste mięśnie

Osoba z chorobą Parkinsona może również doświadczać szerokiego zakresu innych objawów fizycznych i psychicznych.

Należą do nich:

• depresja i lęk
• problemy z równowagą (może to zwiększyć ryzyko upadku)
• utrata węchu (anosmia)
• problemy ze snem (bezsenność)
• problemy z pamięcią

Szukanie porady medycznej

Skonsultuj się z lekarzem rodzinnym, jeśli obawiasz się, że możesz mieć objawy choroby Parkinsona.

Zapytają o problemy, które występują i mogą skierować Cię do specjalisty w celu przeprowadzenia dalszych badań.

Przyczyny choroby Parkinsona

Choroba Parkinsona jest spowodowana utratą komórek nerwowych w części mózgu zwanej czarną substancją. Prowadzi to do zmniejszenia ilości substancji chemicznej zwanej dopaminą w mózgu.

Dopamina odgrywa kluczową rolę w regulacji ruchów ciała. Zmniejszenie ilości dopaminy jest odpowiedzialne za wiele objawów choroby Parkinsona.

Dokładna przyczyna utraty komórek nerwowych nie jest jasna. Większość ekspertów uważa, że ​​odpowiedzialna jest kombinacja czynników genetycznych i środowiskowych.

Kogo dotyczy

Większość osób z chorobą Parkinsona zaczyna wykazywać objawy po 50. roku życia, chociaż niektórzy ludzie z tym schorzeniem po raz pierwszy doświadczają objawów przed 40. rokiem życia.

Mężczyźni są nieco bardziej narażeni na chorobę Parkinsona niż kobiety.

Leczenie choroby Parkinsona

Chociaż obecnie nie ma lekarstwa na chorobę Parkinsona, dostępne są terapie, które pomagają zmniejszyć główne objawy i utrzymać jakość życia tak długo, jak to możliwe.

Należą do nich:

• terapie wspomagające, takie jak fizjoterapia i terapia zajęciowa
• leki
• w niektórych przypadkach operacja mózgu

Możesz nie potrzebować żadnego leczenia we wczesnych stadiach choroby Parkinsona, ponieważ objawy zwykle są łagodne.

Możesz jednak potrzebować regularnych wizyt u specjalisty, aby monitorować stan.

Perspektywy

Wraz z postępem choroby, objawy choroby Parkinsona mogą się nasilać i może być coraz trudniej wykonywać codzienne czynności bez pomocy.

Wielu ludzi dobrze reaguje na leczenie i doświadcza jedynie łagodnych lub umiarkowanych niepełnosprawności, podczas gdy mniejszość nie reaguje tak dobrze i z czasem może stać się poważnie niepełnosprawna.

Choroba Parkinsona nie powoduje bezpośrednio śmierci ludzi, ale schorzenie może silnie obciążać organizm i sprawiać, że niektórzy ludzie są bardziej podatni na poważne i zagrażające życiu infekcje.

Dzięki postępowi w leczeniu większość osób z chorobą Parkinsona ma teraz normalną lub prawie normalną długość życia.

Może się również okazać przydatne przeczytanie informacji i porad na temat: 

• uzyskania oceny potrzeb

Parkinson's UK

Mogą pomóc, jeśli chorujesz i poinformować o grupach wsparcia w okolicy.

Możesz się z nimi skontaktować poprzez:

• dzwonienie na bezpłatną linię pomocy pod numer 0808 800 0303 (od poniedziałku do piątku, od 9:00 do 18:00 i od 10:00 do 14:00 w soboty)

 Objawy Choroby Parkinsona 

Objawy choroby Parkinsona zwykle rozwijają się stopniowo i początkowo są łagodne.

Istnieje wiele różnych objawów związanych z chorobą Parkinsona.

Jednak kolejność, w jakiej się rozwijają i ich nasilenie, jest inna dla każdej osoby. 

Mało prawdopodobne jest, aby osoba z chorobą Parkinsona doświadczyła wszystkich lub większości z nich.

Główne objawy

Główne objawy choroby Parkinsona wpływają na ruch fizyczny:

• drżenie – drżenie, które zwykle zaczyna się w dłoni lub ramieniu i jest bardziej prawdopodobne, gdy kończyna jest rozluźniona i spoczywa
• spowolnienie ruchów (bradykinezja) – ruchy fizyczne są znacznie wolniejsze niż normalnie, co może utrudniać codzienne czynności i prowadzić do charakterystycznego powolnego, szurającego chodu z bardzo małymi krokami
• sztywność mięśni (rigidity) – sztywność i napięcie mięśni, które mogą utrudniać poruszanie się i mimikę twarzy oraz powodować bolesne skurcze mięśni (dystonia)

Te główne objawy są czasami określane przez lekarzy jako parkinsonizm.

Inne objawy

Choroba Parkinsona może również powodować szereg innych objawów fizycznych i psychicznych.

Objawy fizyczne

• problemy z równowagą – mogą zwiększyć prawdopodobieństwo upadku i urazu
• utrata węchu (anosmia) – czasami występuje kilka lat przed rozwojem innych objawów
• ból nerwowy – może powodować nieprzyjemne odczucia, takie jak pieczenie, zimno lub drętwienie
• problemy z oddawaniem moczu – takie jak częste wstawanie w nocy do toalety lub mimowolne oddawanie moczu (nietrzymanie moczu)
• zaparcia
• niemożność uzyskania lub utrzymania erekcji (zaburzenia erekcji) u mężczyzn
• trudności z pobudzeniem seksualnym i osiągnięciem orgazmu (zaburzenia seksualne) u kobiet
• zawroty głowy, zamglone widzenie lub omdlenia podczas przechodzenia z pozycji siedzącej lub leżącej do stojącej – spowodowane nagłym spadkiem ciśnienia krwi
• nadmierna potliwość (nadpotliwość)
• trudności z połykaniem (dysfagia) – może to prowadzić do niedożywienia i odwodnienia
• nadmierna produkcja śliny (ślinotok)
• problemy ze snem (bezsenność) – może to powodować nadmierną senność w ciągu dnia

Objawy poznawcze i psychiatryczne

• depresja i lęk
• łagodne zaburzenia poznawcze – niewielkie problemy z pamięcią i czynnościami wymagającymi planowania i organizacji
• demencja – grupa objawów, w tym poważniejsze problemy z pamięcią, zmiany osobowości, widzenie rzeczy, których nie ma (halucynacje wzrokowe wzrokowe) i wierzenie w rzeczy, które nie są prawdziwe (urojenia)

Kiedy szukać porady lekarskiej

Skonsultuj się z lekarzem rodzinnym, jeśli martwisz się, że możesz mieć objawy choroby Parkinsona.

Twój lekarz rodzinny zapyta o Twoje objawy i historię medyczną, aby pomóc mu zdecydować, czy konieczne jest skierowanie Cię do specjalisty w celu przeprowadzenia dalszych badań.

 Przyczyny Choroba Parkinsona 

Choroba Parkinsona jest spowodowana utratą komórek nerwowych w części mózgu zwanej czarną substancją.

Komórki nerwowe w tej części mózgu odpowiadają za wytwarzanie substancji chemicznej zwanej dopaminą.

Dopamina działa jako posłaniec między częściami mózgu i układem nerwowym, które pomagają kontrolować i koordynować ruchy ciała.

Jeśli te komórki nerwowe umierają lub ulegają uszkodzeniu, ilość dopaminy w mózgu się zmniejsza.

Oznacza to, że część mózgu kontrolująca ruch nie może działać tak dobrze, jak normalnie, powodując, że ruchy stają się powolne i nieprawidłowe.

Utrata komórek nerwowych jest powolnym procesem. Objawy choroby Parkinsona zazwyczaj zaczynają się rozwijać dopiero wtedy, gdy utracono około 50% aktywności komórek nerwowych w czarnej substancji.

Co powoduje utratę komórek nerwowych?

Nie wiadomo, dlaczego dochodzi do utraty komórek nerwowych związanej z chorobą Parkinsona, chociaż trwają badania w celu zidentyfikowania potencjalnych przyczyn.

Obecnie uważa się, że kombinacja zmian genetycznych i czynników środowiskowych może być odpowiedzialna za ten stan.

Genetyka

Wiele czynników genetycznych wykazano, że zwiększają ryzyko rozwoju choroby Parkinsona, chociaż nie jest jasne, w jaki sposób sprawiają, że niektórzy ludzie są bardziej podatni na tę chorobę.

Choroba Parkinsona może występować w rodzinach w wyniku przekazania wadliwych genów dziecku przez rodziców. Ale rzadko zdarza się, że choroba jest dziedziczona w ten sposób.

Czynniki środowiskowe

Niektórzy badacze uważają również, że czynniki środowiskowe mogą zwiększać ryzyko rozwoju choroby Parkinsona.

Sugerowano, że pestycydy i herbicydy stosowane w rolnictwie oraz zanieczyszczenie powietrza w ruchu drogowym lub przemysłowe mogą przyczyniać się do rozwoju choroby.

Ale dowody łączące czynniki środowiskowe z chorobą Parkinsona są niejednoznaczne.

Inne przyczyny parkinsonizmu

"Parkinsonizm" to termin zbiorczy używany do opisu objawów drżenia, sztywności mięśni i spowolnienia ruchów.

Choroba Parkinsona jest najczęstszym typem parkinsonizmu, ale istnieją również rzadsze typy, w których można zidentyfikować konkretną przyczynę.

Należą do nich parkinsonizm spowodowany przez:

• leki (parkinsonizm polekowy) – gdzie objawy rozwijają się po zażyciu niektórych leków, takich jak niektóre rodzaje leków przeciwpsychotycznych, i zwykle ustępują po odstawieniu leku
• inne postępujące choroby mózgu – takie jak postępujące porażenie nadjądrowe, zanik wieloukładowy i zwyrodnienie korowo-prążkowe
• choroby naczyniowo-mózgowe – gdzie seria drobnych udarów powoduje obumarcie kilku części mózgu

 Diagnoza Choroba Parkinsona 

Żadne badania nie mogą ostatecznie potwierdzić, że masz chorobę Parkinsona. Twój lekarz opiera diagnozę na twoich objawach, historii medycznej i szczegółowym badaniu fizykalnym.

Twój lekarz rodzinny porozmawia z tobą o problemach, które odczuwasz i może poprosić cię o wykonanie prostych zadań umysłowych lub fizycznych, takich jak ruch lub chodzenie, aby pomóc w diagnozie.

We wczesnych stadiach twojemu lekarzowi rodzinnemu może być trudno powiedzieć, czy na pewno masz tę chorobę, ponieważ objawy są zazwyczaj łagodne.

Skierowanie do specjalisty

Jeśli twój lekarz rodzinny podejrzewa chorobę Parkinsona, zostaniesz skierowany do specjalisty.

Zazwyczaj będzie to:

• neurolog, specjalista w schorzeniach wpływających na mózg i układ nerwowy
• geriatra, specjalista w problemach dotykających osoby starsze

Specjalista najprawdopodobniej poprosi cię o wykonanie szeregu ćwiczeń fizycznych, aby mógł ocenić, czy masz problemy z ruchem.

W niektórych przypadkach mogą również zostać wykonane specjalne skany mózgu, takie jak skan pojedynczego fotonowego emisyjnego tomografii komputerowej (SPECT), aby spróbować wykluczyć inne przyczyny twoich objawów.

Otrzymanie diagnozy

Dowiedzenie się, że masz chorobę Parkinsona, może być emocjonalnie trudne, a wiadomość ta często może być trudna do przyjęcia.

Oznacza to, że ważne jest, abyś miał wsparcie rodziny i zespołu opieki, który pomoże ci pogodzić się z diagnozą.

Może być pomocne skontaktowanie się z Parkinson's UK, organizacją charytatywną wspierającą badania nad chorobą Parkinsona.

Możesz się z nimi skontaktować przez:

• dzwonienie na ich bezpłatną linię pomocową pod numer 0808 800 0303 (od poniedziałku do piątku, od 9:00 do 19:00 i od 10:00 do 14:00 w soboty)

 Leczenie Choroba Parkinsona 

Obecnie nie ma lekarstwa na chorobę Parkinsona, ale dostępne są metody leczenia, które mogą pomóc złagodzić objawy i utrzymać jakość życia.

Te metody leczenia obejmują:

• terapie wspomagające, takie jak fizjoterapia
• leki
• operację (w przypadku niektórych osób)

Może się okazać, że nie będziesz potrzebować leczenia we wczesnych stadiach choroby Parkinsona, ponieważ objawy są zazwyczaj łagodne.

Ale możesz potrzebować regularnych wizyt u specjalisty, aby monitorować stan.

Może Ci zostać zaproponowane urządzenie do noszenia w domu, które monitoruje Twoje objawy. Urządzenie to przesyła istotne informacje do Twojego specjalisty.

Plan opieki powinien zostać uzgodniony z zespołem opieki zdrowotnej oraz Twoją rodziną lub opiekunami.

Plan ten powinien określać leczenie i pomoc, której potrzebujesz teraz, oraz to, czego prawdopodobnie będziesz potrzebować w przyszłości, i powinien być regularnie weryfikowany.

Terapie wspomagające

Istnieje kilka terapii, które mogą ułatwić życie z chorobą Parkinsona i pomóc radzić sobie z objawami na co dzień.

Lokalne władze mogą być w stanie doradzić i pomóc. Zapytaj lokalne władze o ocenę potrzeb w zakresie opieki i wsparcia.

Fizjoterapia

Fizjoterapeuta może współpracować z Tobą, aby złagodzić sztywność mięśni i ból stawów poprzez ruch (manipulację) i ćwiczenia.

Fizjoterapeuta dąży do ułatwienia ruchu i poprawy chodzenia oraz elastyczności.

Starają się również poprawić poziom sprawności fizycznej i zdolność do samodzielnego radzenia sobie.

Terapia zajęciowa

Terapeuta zajęciowy może zidentyfikować obszary trudności w codziennym życiu, takie jak ubieranie się lub chodzenie do lokalnych sklepów.

Może pomóc Ci znaleźć praktyczne rozwiązania i zapewnić, że Twój dom jest bezpieczny i odpowiednio przygotowany dla Ciebie. Pomoże Ci to zachować niezależność tak długo, jak to możliwe.

Terapia mowy i języka

Wielu ludzi z chorobą Parkinsona ma trudności z połykaniem (dysfagię) i problemy z mową.

Logopeda często może pomóc Ci poprawić te problemy, ucząc ćwiczeń mówienia i połykania lub dostarczając technologie wspomagające.

Porady dietetyczne

U niektórych osób z chorobą Parkinsona zmiany w diecie mogą pomóc w poprawie niektórych objawów.

Zmiany te mogą obejmować:

• zwiększenie ilości błonnika w diecie i upewnienie się, że pijesz wystarczająco dużo płynów, aby zmniejszyć zaparcia
• zwiększenie ilości soli w diecie i spożywanie małych, częstych posiłków, aby uniknąć problemów z niskim ciśnieniem krwi, takich jak zawroty głowy podczas szybkiego wstawania
• wprowadzenie zmian w diecie, aby uniknąć nieumyślnej utraty wagi

Możesz skonsultować się z dietetykiem, specjalistą od zdrowia, który udziela porad dietetycznych, jeśli Twój zespół opieki zdrowotnej uważa, że możesz skorzystać ze zmiany diety.

Leki

Leki mogą być stosowane w celu złagodzenia głównych objawów choroby Parkinsona, takich jak drżenie i problemy z ruchem.

Ale nie wszystkie dostępne leki są przydatne dla każdego, a krótkoterminowe i długoterminowe skutki każdego z nich są różne.

Trzy główne rodzaje leków są powszechnie stosowane:

• lewodopa
• agoniści dopaminy
• inhibitory monoaminooksydazy B

Twój specjalista może wyjaśnić dostępne opcje leczenia, w tym ryzyko związane z każdym lekiem, i omówić, który z nich może być dla Ciebie najlepszy.

Regularne przeglądy będą wymagane w miarę postępu choroby i zmian Twoich potrzeb.

Lewodopa

Większość osób z chorobą Parkinsona ostatecznie potrzebuje leku zwanego lewodopą.

Lewodopa jest wchłaniana przez komórki nerwowe w mózgu i przekształcana w dopaminę, która jest wykorzystywana do przesyłania wiadomości między częściami mózgu i nerwami, które kontrolują ruch.

Zwiększenie poziomu dopaminy za pomocą lewodopy zwykle poprawia problemy z ruchem.

Zwykle jest przyjmowana w postaci tabletek lub płynu i często jest łączona z innymi lekami, takimi jak benserazyd lub karbidopa.

Leki te zapobiegają rozkładowi lewodopy we krwi, zanim dotrze do mózgu.

Zmniejszają również skutki uboczne lewodopy, które obejmują:

• nudności i wymioty
• zmęczenie
• zawroty głowy

Jeśli przepisano Ci lewodopę, początkowa dawka zazwyczaj jest bardzo mała i będzie stopniowo zwiększana, aż zacznie działać.

Na początku lewodopa może spowodować dramatyczną poprawę objawów.

Ale jej działanie może być mniej długotrwałe w ciągu następnych lat – w miarę utraty większej liczby komórek nerwowych w mózgu, mniej z nich jest w stanie wchłonąć lek.

Oznacza to, że dawka może być od czasu do czasu zwiększana.

Długotrwałe stosowanie lewodopy jest również związane z problemami, takimi jak niekontrolowane, szarpane ruchy mięśni (dyskinezy) i efekty „włącz-wyłącz”, w których osoba szybko przechodzi między byciem w stanie się poruszać (włączone) a byciem nieruchomym (wyłączone).

Agoniści dopaminy

Agoniści dopaminy działają jako substytut dopaminy w mózgu i mają podobny, ale łagodniejszy efekt w porównaniu z lewodopą. Często można je podawać rzadziej niż lewodopę.

Często są przyjmowane w postaci tabletek, ale są również dostępne w postaci plastra skórnego (rotigotyna).

Czasami agoniści dopaminy są przyjmowani w tym samym czasie co lewodopa, ponieważ pozwala to na stosowanie niższych dawek lewodopy.

Możliwe skutki uboczne agonistów dopaminy obejmują:

• nudności i wymioty
• zmęczenie i senność
• zawroty głowy

Agoniści dopaminy mogą również powodować halucynacje i zwiększone zamieszanie, dlatego należy ich używać ostrożnie, szczególnie u osób starszych, które są bardziej podatne.

U niektórych osób agoniści dopaminy zostały powiązane z rozwojem zachowań kompulsywnych, zwłaszcza w wysokich dawkach, w tym uzależnionego hazardu, kompulsywnych zakupów i nadmiernego zainteresowania seksem.

Porozmawiaj z lekarzem, jeśli uważasz, że możesz doświadczać tych problemów.

Ponieważ sama osoba może nie zdawać sobie sprawy z problemu, ważne jest, aby opiekunowie i członkowie rodziny również zwracali uwagę na wszelkie nieprawidłowe zachowania i omawiali je z odpowiednim specjalistą tak szybko, jak to możliwe.

Jeśli przepisano Ci leczenie agonistami dopaminy, początkowa dawka jest zazwyczaj bardzo mała, aby zapobiec nudnościom i innym skutkom ubocznym.

Dawka jest stopniowo zwiększana przez kilka tygodni. Jeśli pojawią się nudności, lekarz może przepisać leki przeciwwymiotne.

Potencjalnym, ale rzadkim powikłaniem terapii agonistami dopaminy jest nagłe zasypianie.

Zwykle dzieje się to podczas zwiększania dawki i zwykle ustępuje, gdy dawka jest stabilna.

Zazwyczaj doradza się unikanie prowadzenia pojazdów podczas zwiększania dawki w przypadku wystąpienia tego powikłania.

Inhibitory monoaminooksydazy B

Inhibitory monoaminooksydazy B (MAO-B), w tym selegilina i rasagilina, są kolejną alternatywą dla lewodopy w leczeniu wczesnej choroby Parkinsona. 

Blokują działanie enzymu lub substancji mózgowej, która rozkłada dopaminę (monoaminooksydazę B), zwiększając poziom dopaminy.

Zarówno selegilina, jak i rasagilina mogą poprawić objawy choroby Parkinsona, chociaż ich działanie jest niewielkie w porównaniu z lewodopą. Mogą być stosowane w połączeniu z lewodopą lub agonistami dopaminy.

Inhibitory MAO-B są zwykle bardzo dobrze tolerowane, ale mogą czasami powodować skutki uboczne, w tym:

• nudności
• bóle głowy
• bóle brzucha
• wysokie lub niskie ciśnienie krwi

Inhibitory katechol-O-metylotransferazy

Inhibitory katechol-O-metylotransferazy (COMT) są przepisywane osobom w późniejszych stadiach choroby Parkinsona.

Zapobiegają rozkładowi lewodopy przez enzym COMT.

Skutki uboczne inhibitorów COMT obejmują:

• nudności lub wymioty
• biegunkę
• bóle brzucha

Terapie niefarmakologiczne

Gdy objawy choroby Parkinsona staną się trudne do kontrolowania za pomocą samych tabletek, można rozważyć kilka innych metod leczenia.

Apomorfina

Agonista dopaminy zwany apomorfina może być wstrzykiwany pod skórę (podskórnie) albo:

• pojedynczym wstrzyknięciem, w razie potrzeby
• ciągłą infuzją za pomocą małej pompy noszonej na pasku, pod ubraniem lub w torbie

Ko-kareldopa i foslewodopa-foskarbidopa

Ko-kareldopa i foslewodopa-foskarbidopa są potencjalnymi lekami w przypadku ciężkiej choroby Parkinsona.

Są to leki, które są pompowane ciągle do żołądka przez rurkę.

Na końcu rurki znajduje się zewnętrzna pompa, którą nosisz ze sobą.

Leki te są dostępne tylko wtedy, gdy występują ciężkie wahania „włącz-wyłącz” lub mimowolne ruchy.

Operacja

Większość osób z chorobą Parkinsona jest leczona lekami, chociaż rodzaj operacji zwany głęboką stymulacją mózgu jest stosowany w niektórych przypadkach.

Ta operacja jest również dostępna w specjalistycznych ośrodkach neurologicznych w Wielkiej Brytanii, ale nie jest odpowiednia dla każdego.

Jeśli rozważa się operację, Twój specjalista omówi z Tobą możliwe ryzyko i korzyści.

Głęboka stymulacja mózgu

Głęboka stymulacja mózgu polega na chirurgicznym wszczepieniu generatora impulsów podobnego do rozrusznika serca w ścianę klatki piersiowej.

Jest on połączony z 1 lub 2 cienkimi przewodami umieszczonymi pod skórą i wprowadzonymi precyzyjnie do określonych obszarów w mózgu.

Generator impulsów wytwarza mały prąd elektryczny, który przepływa przez przewód i stymuluje część mózgu dotkniętą chorobą Parkinsona.

Chociaż operacja nie leczy choroby Parkinsona, może złagodzić objawy u niektórych osób.

Leczenie dodatkowych objawów

Oprócz głównych objawów problemów z ruchem, osoby z chorobą Parkinsona mogą doświadczać szerokiej gamy dodatkowych objawów, które mogą wymagać oddzielnego leczenia.

Obejmują one:

• depresję i lęk – można je leczyć poprzez samodzielną opiekę, taką jak ćwiczenia, terapia psychologiczna lub leki; dowiedz się więcej o leczeniu depresji i leczeniu lęku
• problemy ze snem (bezsenność) – można je poprawić poprzez wprowadzenie zmian w normalnej rutynie przed snem; dowiedz się więcej o leczeniu bezsenności
• zaburzenia erekcji – można je leczyć lekami; dowiedz się więcej o leczeniu zaburzeń erekcji
• nadmierne pocenie się (hiperhidroza) – można je zmniejszyć za pomocą antyperspirantu na receptę lub operacji w ciężkich przypadkach; dowiedz się więcej o leczeniu hiperhidrozy
• trudności z połykaniem (dysfagia) – można je poprawić, jedząc zmiękczone jedzenie lub stosując sondę do karmienia w cięższych przypadkach; dowiedz się więcej o leczeniu dysfagii
• nadmierne ślinienie – można je poprawić poprzez ćwiczenia połykania lub operację lub leki w ciężkich przypadkach
• nietrzymanie moczu – można je leczyć ćwiczeniami wzmacniającymi mięśnie dna miednicy, lekami lub operacją w ciężkich przypadkach; dowiedz się więcej o leczeniu nietrzymania moczu
• demencja – można ją leczyć terapią poznawczą i lekami w niektórych przypadkach; dowiedz się więcej o leczeniu demencji

Badania kliniczne

Duży postęp został poczyniony w leczeniu choroby Parkinsona w wyniku badań klinicznych, w których porównuje się nowe metody leczenia i kombinacje leków ze standardowymi.

Wszystkie badania kliniczne w Wielkiej Brytanii są starannie nadzorowane, aby zapewnić, że są warte zachodu i prowadzone w sposób bezpieczny. Uczestnicy badań klinicznych czasami mają ogólnie lepsze wyniki niż osoby otrzymujące standardową opiekę.

Jeśli zostaniesz zapytany, czy chcesz wziąć udział w badaniu, otrzymasz informację o badaniu.

Jeśli chcesz wziąć udział, będziesz musiał podpisać formularz zgody. Możesz odmówić udziału lub wycofać się z badania klinicznego bez wpływu na Twoją opiekę.

Terapie komplementarne i alternatywne

Niektóre osoby z chorobą Parkinsona uważają, że terapie komplementarne pomagają im poczuć się lepiej.

Wiele terapii komplementarnych i alternatywnych twierdzi, że łagodzi objawy choroby Parkinsona.

Ale nie ma dowodów klinicznych na ich skuteczność w kontrolowaniu objawów choroby Parkinsona.

Większość ludzi uważa, że terapie komplementarne nie mają szkodliwych skutków. Ale niektóre mogą być szkodliwe i nie powinny być stosowane zamiast leków przepisanych przez lekarza.

Niektóre rodzaje ziół, takie jak dziurawiec zwyczajny, mogą wchodzić w nieprzewidywalne interakcje, jeśli są przyjmowane z niektórymi rodzajami leków stosowanych w leczeniu choroby Parkinsona.

Jeśli rozważasz stosowanie terapii alternatywnej wraz z przepisanych lekami, najpierw skonsultuj się z zespołem opieki zdrowotnej.

 Życie z chorobą Parkinsona 

Diagnoza choroby Parkinsona zmienia życie. Będziesz potrzebować długotrwałego leczenia, aby kontrolować objawy, a z czasem możesz być zmuszony do dostosowania sposobu wykonywania prostych codziennych czynności.

Doświadczenie każdego z chorobą Parkinsona jest inne, ale wiele osób cierpiących na tę chorobę ma wiele wspólnych problemów i wyzwań.

Możesz uznać niektóre z poniższych porad za pomocne, jeśli zdiagnozowano u Ciebie chorobę Parkinsona.

Dbanie o zdrowie

Jeśli masz chorobę Parkinsona, ważne jest, aby robić wszystko, co w Twojej mocy, aby zachować zdrowie fizyczne i psychiczne.

Ćwiczenia i zdrowe odżywianie

Regularne ćwiczenia są szczególnie ważne w pomaganiu w łagodzeniu sztywności mięśni, poprawie nastroju i redukcji stresu.

Jest wiele aktywności, które możesz wykonywać, aby zachować sprawność. Jeśli zostałeś niedawno zdiagnozowany lub Twoje objawy są łagodne, możesz spróbować intensywnych aktywności, takich jak sporty zespołowe, jazda na rowerze i bieganie.

Jeśli Twoje objawy są złożone lub postępują, możesz spróbować mniej wymagających aktywności, takich jak chodzenie lub proste ćwiczenia rozciągające i wzmacniające.

Powinieneś również starać się jeść zrównoważoną dietę zawierającą wszystkie grupy żywności, aby zapewnić organizmowi składniki odżywcze potrzebne do zachowania zdrowia.

Szczepienia

Wszyscy z chorobą przewlekłą są zachęcani do corocznego szczepienia przeciw grypie i szczepienia przeciw COVID-19 każdej jesieni.

Relacje i wsparcie

Diagnoza choroby przewlekłej, takiej jak choroba Parkinsona, może obciążać Ciebie, Twoją rodzinę i przyjaciół.

Może być trudno rozmawiać z ludźmi o swoim stanie, nawet jeśli są bliscy.

Radzenie sobie z pogorszeniem objawów, takich jak rosnące trudności z poruszaniem się, może powodować frustrację i depresję.

Małżonkowie, partnerzy lub opiekunowie nieuchronnie będą również odczuwać lęk lub frustrację.

Bądź otwarty na to, co czujesz i daj znać swojej rodzinie i przyjaciołom, co mogą zrobić, aby pomóc.

Nie wstydź się mówić im, że potrzebujesz trochę czasu dla siebie, jeśli tego chcesz.

Wsparcie

Jeśli masz jakiekolwiek pytania dotyczące swojego stanu, Twój lekarz rodzinny lub pielęgniarka specjalizująca się w chorobie Parkinsona mogą być w stanie pomóc.

Może się również okazać pomocne porozmawianie z wykwalifikowanym doradcą lub psychologiem lub z kimś w specjalnej infolinii. Twój gabinet lekarski będzie miał szczegóły na ten temat.

Niektórzy uważają za pomocne rozmawianie z innymi osobami z chorobą Parkinsona, na lokalnej grupie wsparcia lub na czacie internetowym.

Parkinson's UK

Mogą zaoferować wsparcie i poradę, których możesz potrzebować, żyjąc z chorobą Parkinsona, i mogą poinformować Cię o grupach wsparcia w Twojej okolicy.

Możesz się z nimi skontaktować przez:

• dzwoniąc na ich bezpłatną poufną infolinię pod numer 0808 800 0303 (od poniedziałku do piątku, od 9:00 do 18:00 i od 10:00 do 14:00 w soboty)

Praca i finanse

Diagnoza choroby Parkinsona nie oznacza, że ​​musisz przestać pracować. Wiele osób z tą chorobą pracuje przez lata po postawieniu diagnozy.

Może być trudno radzić sobie finansowo, jeśli będziesz musiał przestać pracować lub pracować w niepełnym wymiarze godzin z powodu swojego stanu.

Możesz jednak być uprawniony do jednego lub więcej z następujących rodzajów wsparcia finansowego:

• Możesz być uprawniony do innych świadczeń, jeśli masz dzieci na utrzymaniu lub jeśli masz niskie dochody gospodarstwa domowego.

Prowadzenie pojazdów

Jeśli zdiagnozowano u Ciebie chorobę Parkinsona, musisz poinformować Agencję Pojazdów i Licencji Kierowców (DVLA) oraz swoją firmę ubezpieczeniową.

Niekoniecznie będziesz musiał przestać jeździć. Zostaniesz poproszony o wypełnienie formularza zawierającego więcej informacji o Twoim stanie, a także szczegóły dotyczące Twoich lekarzy i specjalistów.

DVLA wykorzysta to do ustalenia, czy jesteś zdolny do prowadzenia pojazdów.

Złożona choroba Parkinsona i opieka paliatywna

Złożona choroba Parkinsona jest zdefiniowana jako stadium, w którym leczenie nie jest w stanie konsekwentnie kontrolować objawów, lub osoba rozwinęła niekontrolowane drżenia (upośledzającą dyskinezę).

Problemy te mogą być nadal łagodzone poprzez dostosowanie lub dodanie niektórych leków stosowanych w leczeniu choroby Parkinsona, pod nadzorem lekarza specjalizującego się w chorobie Parkinsona.

Wraz z postępem choroby Parkinsona zostaniesz zaproszony do omówienia opieki, jakiej oczekujesz ze swoim zespołem opieki zdrowotnej, gdy zbliżasz się do końca życia. Nazywa się to opieką paliatywną.

Gdy nie ma lekarstwa na chorobę, opieka paliatywna próbuje złagodzić objawy, a także ma na celu uczynienie końca życia danej osoby jak najbardziej komfortowym.

Osiąga się to poprzez próbę złagodzenia bólu i innych uciążliwych objawów, jednocześnie zapewniając wsparcie psychologiczne, społeczne i duchowe dla Ciebie i Twojej rodziny.

Opieka paliatywna może być świadczona w domu lub w hospicjum, domu opieki lub szpitalu.

Możesz rozważyć porozmawianie z rodziną i zespołem opieki z wyprzedzeniem o tym, gdzie chciałbyś być leczony i jakiej opieki oczekujesz.