Dyspraksja (zaburzenie koordynacji rozwoju) u dorosłych

Dyspraksja, znana również jako zaburzenie koordynacji rozwoju (DCD), jest powszechnym zaburzeniem, które wpływa na ruch i koordynację.

Dyspraksja nie wpływa na twoją inteligencję. Może wpływać na twoje umiejętności koordynacyjne – takie jak zadania wymagające równowagi, uprawianie sportu lub nauka jazdy samochodem. Dyspraksja może również wpływać na twoje umiejętności motoryczne małe, takie jak pisanie lub używanie małych przedmiotów.

Ta strona skupia się na dyspraksji u dorosłych. Możesz również przeczytać o dyspraksji u dzieci.

Objawy dyspraksji

Objawy dyspraksji mogą się różnić w zależności od osoby i mogą się zmieniać w czasie. Możesz mieć trudności z wykonywaniem codziennych czynności.

Jeśli masz dyspraksję, może to wpływać na:

• twoją koordynację, równowagę i ruch
• sposób, w jaki uczysz się nowych umiejętności, myślisz i zapamiętujesz informacje w pracy i w domu
• twoje umiejętności w zakresie życia codziennego, takie jak ubieranie się lub przygotowywanie posiłków
• twoją zdolność do pisania, pisania na maszynie, rysowania i chwytania małych przedmiotów
• sposób, w jaki funkcjonujesz w sytuacjach społecznych
• sposób, w jaki radzisz sobie ze swoimi emocjami
• zarządzanie czasem, planowanie i umiejętności organizacyjne

Dyspraksji nie należy mylić z innymi zaburzeniami wpływającymi na ruch, takimi jak porażenie mózgowe i udar. Może dotykać osoby o każdym poziomie inteligencji.

Kiedy skonsultować się z lekarzem pierwszego kontaktu

Skonsultuj się z lekarzem pierwszego kontaktu, jeśli uważasz, że możesz mieć nediagnostykowaną dyspraksję lub problemy z koordynacją. Dobrym pomysłem jest prowadzenie dziennika swoich objawów. 

Lekarz pierwszego kontaktu może skierować cię do fizjoterapeuty lub terapeuty zajęciowego na badania. Ocenią oni twoje ruchy i to, jak twoje objawy na ciebie wpływają, zanim postawią diagnozę. 

Jeśli masz dyspraksję, możesz również mieć inne schorzenia, takie jak:

• zaburzenie nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD)
• dysleksja
• zaburzenie spektrum autyzmu
• trudności w nauce lub rozumieniu matematyki (dyskalulia)
• depresja lub lęk

Przyczyny dyspraksji

Nie wiadomo, co powoduje dyspraksję. Możesz być bardziej narażony na jej rozwój, jeśli urodziłeś się przedwcześnie.

Dyspraksja jest częstsza u mężczyzn i często występuje w rodzinach.

Leczenie dyspraksji

Nie ma lekarstwa na dyspraksję, ale istnieją terapie, które mogą pomóc w codziennym życiu, takie jak:

• terapia zajęciowa – aby pomóc ci znaleźć praktyczne sposoby na zachowanie niezależności i radzenie sobie z codziennymi zadaniami, takimi jak pisanie lub przygotowywanie jedzenia
• terapia poznawczo-behawioralna (CBT) – terapia rozmową, która może pomóc ci radzić sobie z problemami, zmieniając sposób, w jaki myślisz i zachowujesz się

Może również pomóc, jeśli:

• będziesz ćwiczyć – regularne ćwiczenia mogą pomóc w koordynacji, zmniejszyć uczucie zmęczenia i zapobiec przybieraniu na wadze
• nauczysz się korzystać z komputera lub laptopa, jeśli pisanie ręczne jest trudne
• będziesz używać kalendarza, dziennika lub aplikacji, aby poprawić swoją organizację
• nauczysz się mówić pozytywnie o swoich wyzwaniach i o tym, jak sobie z nimi poradziłeś

Wsparcie dla osób żyjących z dyspraksją

Dyspraksja może mieć duży wpływ na twoje życie. Może pomóc porozmawianie z innymi osobami z dyspraksją.