Trudności w uczeniu się

Trudność w uczeniu się wpływa na sposób, w jaki dana osoba uczy się nowych rzeczy przez całe życie.

Trudność w uczeniu się jest inna dla każdego. Nie ma dwóch takich samych osób.

Osoba z trudnością w uczeniu się może mieć pewne trudności:

• zrozumienie skomplikowanych informacji
• nauczenie się niektórych umiejętności
• opieka nad sobą lub życie na własną rękę

Co może oznaczać trudność w uczeniu się

Trudność w uczeniu się jest inna dla każdego. Wiele osób z trudnością w uczeniu się może pracować, mieć relacje, mieszkać samodzielnie i zdobywać kwalifikacje.

Inni mogą potrzebować więcej wsparcia przez całe życie.

Wsparcie dla osób z trudnością w uczeniu się i opiekunów rodzinnych

Lekarze i inni pracownicy służby zdrowia mogą być w stanie stwierdzić, czy dana osoba prawdopodobnie będzie miała trudność w uczeniu się jeszcze przed urodzeniem lub gdy jest bardzo mała. Ale niektóre osoby otrzymują diagnozę później w życiu. Może to nastąpić, gdy są dorosłymi.

Jeśli zdiagnozowano u Ciebie trudność w uczeniu się, możesz zostać skierowany do innych specjalistów w celu uzyskania potrzebnego wsparcia. Dostępna jest również pomoc dla rodzin, rodziców i opiekunów, w tym wsparcie od organizacji charytatywnych.

Co powoduje trudność w uczeniu się?

Nie zawsze wiemy, dlaczego dana osoba ma trudność w uczeniu się. Czasami dzieje się tak, ponieważ rozwój mózgu danej osoby jest zaburzony, przed urodzeniem, podczas porodu lub we wczesnym dzieciństwie.

Może to być spowodowane takimi czynnikami jak:

• matka chorująca w ciąży
• problemy podczas porodu, które uniemożliwiają dostarczenie wystarczającej ilości tlenu do mózgu
• zmiany genetyczne, czasami przekazywane przez rodziców dziecka, które zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia trudności w uczeniu się
• choroba, taka jak zapalenie opon mózgowych, lub uraz we wczesnym dzieciństwie
• pewne problemy zdrowotne, takie jak rozszczep kręgosłupa, które wpływają na rozwój dziecka

Istnieją pewne schorzenia, w których prawdopodobieństwo wystąpienia trudności w uczeniu się jest większe.

Na przykład, każda osoba z zespołem Downa ma pewien stopień trudności w uczeniu się, podobnie jak wiele osób z porażeniem mózgowym.

Niektóre osoby z padaczką również mają trudności w uczeniu się, podobnie jak wiele osób z autyzmem.

Głęboka i wielokrotna trudność w uczeniu się (PMLD)

Głęboka i wielokrotna trudność w uczeniu się (PMLD) występuje, gdy dana osoba ma poważną trudność w uczeniu się i inne niepełnosprawności, które znacząco wpływają na jej zdolność do komunikowania się i bycia niezależnym.

Osoba z głęboką i wielokrotną trudnością w uczeniu się może mieć trudności z widzeniem, słyszeniem, mówieniem i poruszaniem się. Mogą mieć skomplikowane potrzeby w zakresie opieki zdrowotnej i społecznej z powodu tych lub innych schorzeń.

Osoby z głęboką i wielokrotną trudnością w uczeniu się potrzebują wsparcia, aby pomóc im w niektórych obszarach ich życia, takich jak jedzenie, mycie lub pielęgnacja osobista.

Wiele osób z głęboką i wielokrotną trudnością w uczeniu się nadal może brać udział w podejmowaniu decyzji dotyczących siebie, robić rzeczy, które lubią, i być niezależnych.

Niektóre osoby, które mają trudności z mówieniem, mogą być w stanie używać innych sposobów komunikacji, takich jak język migowy, Signalong, Makaton lub systemy cyfrowe, takie jak systemy wymiany obrazkowej (PECS).

 Roczne badania zdrowotne Niepełnosprawności intelektualne 

Osoby z niepełnosprawnością intelektualną często mają gorszy stan zdrowia fizycznego i psychicznego niż inne osoby. Nie musi tak być.

Ważne jest, aby każda osoba powyżej 14 roku życia, która znajduje się w rejestrze osób z niepełnosprawnością intelektualną prowadzonego przez lekarza, miała coroczne badanie zdrowotne.

Coroczne badanie zdrowotne może pomóc Ci zachować zdrowie, rozmawiając z lekarzem lub pielęgniarką o swoim zdrowiu i wczesnym wykrywaniu ewentualnych problemów, aby można je było rozwiązać.

Nie musisz być chory, aby przejść badanie zdrowotne – w rzeczywistości większość osób przechodzi coroczne badanie zdrowotne, gdy czuje się dobrze.

Jeśli martwisz się wizytą u lekarza lub jeśli jest coś, co mogą zrobić, aby Twoja wizyta była lepsza, poinformuj o tym lekarza lub pielęgniarkę.

Mogą wprowadzić zmiany, aby Ci pomóc. Nazywa się to rozsądnymi dostosowaniami.

Kto może mieć coroczne badanie zdrowotne?

Każda osoba w wieku 14 lat lub więcej, która znajduje się w rejestrze osób z niepełnosprawnością intelektualną prowadzonego przez lekarza, może raz w roku przejść bezpłatne coroczne badanie zdrowotne.

Możesz poprosić o wpis do tego rejestru, jeśli uważasz, że masz niepełnosprawność intelektualną.

Sprawdź w gabinecie swojego lekarza, czy Ty lub osoba, którą opiekujesz się, znajduje się w rejestrze.

Jak coroczne badanie zdrowotne pomoże?

Poznasz swojego lekarza. Lekarz będzie również mógł szybciej wykryć problemy zdrowotne, dzięki czemu otrzymasz potrzebną pomoc, aby zachować zdrowie.

Możesz zadawać lekarzowi pytania dotyczące swojego zdrowia i powiedzieć mu, jak się czujesz.

Możesz również porozmawiać o wszelkich przyjmowanych lekach.

Jak umówić się na wizytę?

Dorośli i młodzi ludzie w wieku 14 lat lub więcej z niepełnosprawnością intelektualną, którzy znajdują się w rejestrze osób z niepełnosprawnością intelektualną prowadzonego przez lekarza, powinni zostać zaproszeni przez lekarza na coroczne badanie zdrowotne.

Większość lekarzy oferuje coroczne badania zdrowotne osobom z niepełnosprawnością intelektualną. Ale nie muszą oferować tej usługi.

Jeśli gabinet Twojego lekarza nie zaproponował Ci corocznego badania zdrowotnego, możesz zapytać, czy możesz je mieć.

Jeśli odpowiedź brzmi „nie”, poproś lokalny zespół ds. niepełnosprawności intelektualnej o pomoc w uzyskaniu badania.

Możesz również zapytać swojego lekarza, czy w Twojej okolicy jest inny gabinet lekarski, który świadczy usługi badań zdrowotnych.

Co dzieje się podczas corocznego badania zdrowotnego?

Podczas badania zdrowotnego lekarz lub pielęgniarka:

• przeprowadzi badanie fizykalne, w tym pomiar wagi, tętna i ciśnienia krwi
• może poprosić Cię o oddanie moczu do małego pojemnika w celu sprawdzenia, lub o oddanie krwi
• porozmawia z Tobą o zachowaniu zdrowia i o tym, czy potrzebujesz w tym pomocy
• zapytają o schorzenia, które mogą być częstsze u osób z niepełnosprawnością intelektualną, takie jak padaczka, zaparcia lub problemy z połykaniem (dysfagia), lub ze wzrokiem lub słuchem
• porozmawia z Tobą o przyjmowanych lekach, aby upewnić się, że otrzymujesz właściwe leki, kiedy ich potrzebujesz
• sprawdzi, czy Twoje szczepienia są aktualne
• sprawdzi, jak się czujesz, jeśli masz problem zdrowotny, taki jak astma lub cukrzyca
• sprawdzi, czy masz inne wizyty lekarskie
• zapytają, czy Twoja rodzina lub opiekunowie otrzymują potrzebne wsparcie
• pomogą zapewnić, że wszystko przebiegnie sprawnie, gdy dzieci przejdą do usług dla dorosłych w wieku 18 lat

Czasami osobom z niepełnosprawnością intelektualną lub autyzmem podaje się leki, których mogą nie potrzebować.

Zapytają Cię, czy zgadzasz się (wyrażasz zgodę) na udostępnienie informacji o Twoim zdrowiu innym placówkom medycznym, aby upewnić się, że otrzymasz odpowiednie wsparcie, na przykład w szpitalu.

Twoi rodzice lub główny opiekun mogą to zrobić za Ciebie, jeśli nie jesteś w stanie.

Lekarz lub pielęgniarka mogą udzielić Ci informacji o zdrowiu, takich jak porady dotyczące zdrowego odżywiania.

Razem możecie ustalić dalsze kroki. Powinny one zostać zapisane w Twoim planie działania zdrowotnego lub profilu zdrowotnym.

Wprowadzanie rozsądnych dostosowań

Zapytaj swojego lekarza, czy potrzebujesz jakichkolwiek rozsądnych dostosowań, takich jak:

• używanie obrazków, dużego druku lub prostszego języka, aby powiedzieć, co się dzieje
• umawianie dłuższych wizyt lub obecność opiekuna
• umawianie wizyty na początku lub na końcu dnia, jeśli trudno Ci być w zatłoczonej poczekalni

Rozsądne dostosowania, których potrzebujesz, powinny zostać zapisane w profilu zdrowotnym lub planie działania zdrowotnego, którego lekarz lub pielęgniarka mogą użyć.

Czy musisz mieć coroczne badanie zdrowotne?

Nie. Możesz zdecydować, czy chcesz mieć coroczne badanie zdrowotne, czy nie.

Możesz poprosić lekarza lub pielęgniarkę o więcej informacji na temat corocznych badań zdrowotnych przed podjęciem decyzji.

Zapytają Cię, czy zgadzasz się (wyrażasz zgodę) na przeprowadzenie jakichkolwiek badań, szczepień lub procedur medycznych przed ich przeprowadzeniem.

 Otrzymywanie wsparcia Trudności w uczeniu się 

Otrzymanie diagnozy dotyczącej trudności w uczeniu się jest pomocne. Dzieje się tak, ponieważ może pomóc Ci uzyskać wsparcie, którego potrzebujesz.

Każda trudność w uczeniu się jest inna. Diagnoza może być naprawdę ważna i pomocna. Ale niektóre osoby mogą czuć, że nie potrzebują diagnozy.

Diagnoza trudności w uczeniu się może nastąpić w różnym wieku.

Otrzymywanie wsparcia dla dzieci i młodzieży z trudnościami w uczeniu się

Niektóre dzieci zaczynają robić rzeczy, takie jak chodzenie lub mówienie, później niż inne dzieci w ich wieku. Nie ma się czym martwić.

Ale jeśli uważasz, że Twoje dziecko uczy się robić rzeczy później niż inne dzieci, ponieważ może mieć trudności w uczeniu się, porozmawiaj z lekarzem (GP) lub pielęgniarką środowiskową.

Służby zdrowia, edukacji i opieki społecznej będą współpracować z Tobą i Twoim dzieckiem, aby dowiedzieć się, jakiego wsparcia potrzebuje. Następnie opracują dla niego plan.

Ten plan powinien wspierać dzieci od urodzenia do 25 roku życia.

Dowiedz się więcej:

Otrzymywanie wsparcia dla dorosłych z trudnościami w uczeniu się

Jeśli masz trudności w uczeniu się, możesz potrzebować wsparcia, gdy jesteś dorosły.

Dział opieki społecznej dla dorosłych w Twojej lokalnej radzie będzie współpracować z Tobą, aby dowiedzieć się, jakiego wsparcia potrzebujesz. Twoja rodzina, opiekun lub pracownik socjalny mogą Ci w tym pomóc, jeśli tego potrzebujesz.

Nazywa się to oceną potrzeb.

Dowiedz się więcej o uzyskaniu oceny potrzeb w zakresie opieki.

 Wsparcie, jeśli idziesz do szpitala Niepełnosprawności intelektualne 

Pójście do szpitala może być stresującym czasem dla niektórych osób z niepełnosprawnością intelektualną. Ale możesz otrzymać dodatkowe wsparcie podczas pobytu w szpitalu.

Przygotowanie się do pójścia do szpitala

Jeśli wiesz, że wkrótce idziesz do szpitala, możesz zrobić kilka rzeczy, aby poczuć się bardziej przygotowanym. Możesz:

• porozmawiać z rodziną, przyjaciółmi lub pracownikiem służby zdrowia o tym, co może się wydarzyć
• przeczytać wszelkie informacje, które szpital lub lekarz ci przekazał – możesz potrzebować kogoś, kto ci w tym pomoże
• mieć gotowy paszport szpitalny – pomoże to personelowi szpitala dowiedzieć się, jakich rozsądnych dostosowań potrzebujesz
• upewnić się, że szpital wie, jakich rozsądnych dostosowań będziesz potrzebować przed pójściem tam

Dowiedz się więcej:

Pielęgniarki ds. niepełnosprawności intelektualnych

Jeśli twój lekarz (lekarz rodzinny) kieruje cię do szpitala, możesz poprosić go o sprawdzenie, czy szpital ma pielęgniarkę ds. niepełnosprawności intelektualnych. Możesz również zapytać pracownika socjalnego lub służbę pacjenta (PALS) w szpitalu.

Pielęgniarka ds. niepełnosprawności intelektualnych wspiera cię, jeśli masz niepełnosprawność intelektualną podczas pobytu w szpitalu. Upewnia się, że otrzymujesz dobrą opiekę.

Możesz wybrać inny szpital, jeśli ten, do którego się udajesz, nie ma pielęgniarki ds. niepełnosprawności intelektualnych.

Ważne jest, aby pielęgniarka spotkała się z tobą i twoim opiekunem tak szybko, jak to możliwe po przybyciu do szpitala lub przed pójściem do szpitala.

Dzięki temu pielęgniarka będzie mogła dowiedzieć się o tobie jak najwięcej i zrozumieć pomoc, której możesz potrzebować podczas pobytu w szpitalu.

Paszporty szpitalne

Paszport szpitalny to dokument o tobie i twoich potrzebach zdrowotnych.

Zawiera również inne przydatne informacje, takie jak twoje zainteresowania, upodobania, niechęci, sposób komunikacji i wszelkie rozsądne dostosowania, których możesz potrzebować.

Dokonywanie rozsądnych dostosowań dla ciebie

Rozsądne dostosowania informują osoby, które będą się tobą opiekować w szpitalu, o wsparciu, którego potrzebujesz. Wszyscy jesteśmy inni, dlatego ważne jest, abyś o tym porozmawiał.

Przykłady rozsądnych dostosowań to:

• pozwalanie opiekunowi na spędzenie nocy w szpitalu z tobą
• udostępnianie informacji w łatwym do odczytania języku lub prostym języku angielskim
• dłuższy termin wizyty
• czas na spotkanie z pielęgniarką ds. niepełnosprawności intelektualnych przed pójściem do szpitala
• więcej czasu i wsparcia, aby upewnić się, że rozumiesz, co musisz zrobić w szpitalu

Ty lub twój opiekun możecie zawrzeć w swoim paszporcie szpitalnym wszelką pomoc, której potrzebujesz w jedzeniu lub piciu, lub jak rozpoznać, czy odczuwasz ból.

Pytania dotyczące twojego leczenia

Ty lub twój opiekun możecie chcieć zadać kilka pytań. Powinieneś otrzymać czas i wsparcie, aby zrozumieć, co ci się mówi.

Pytania te mogą obejmować:

• co się stanie, gdy otrzymam leczenie?
• jak leczenie poprawi mój stan zdrowia?
• jakie są szanse na powodzenie?
• czy są inne metody leczenia, które mogę zastosować i dlaczego powinienem wybrać tę?
• jakie są ryzyka, jeśli w ogóle, i jak poważne mogą być?
• co się stanie, jeśli zdecyduję się nie poddać leczeniu?

Ty lub twój opiekun możecie mieć inne pytania, które chcesz zadać. Możesz poprosić lekarza lub pielęgniarkę o ponowne wyjaśnienie czegoś, jeśli potrzebujesz.

Decyzja o leczeniu lub jego braku (zgoda)

Podczas pobytu w szpitalu lekarze zapytają cię, czy jesteś OK (wyrażasz zgodę) na niektóre zabiegi. Obejmuje to operacje.

Jeśli masz ponad 16 lat, zazwyczaj możesz sam wyrazić zgodę na leczenie. Jeśli masz mniej niż 16 lat lub masz ponad 16 lat, ale nie jesteś w stanie tego zrobić, twój rodzic lub opiekun może to zrobić za ciebie.

Lekarz musi wyjaśnić, na czym polega leczenie, dlaczego go potrzebujesz, jak ci pomoże i czy mogą wystąpić jakieś ryzyko. Dzięki temu będziesz miał wszystkie informacje i zrozumiesz, co musisz wiedzieć o leczeniu przed podjęciem decyzji.

Lekarz powinien wyjaśnić wszystko w sposób, który jest dla ciebie łatwy do zrozumienia, i możesz zadać tyle pytań, ile chcesz. Możesz również poprosić opiekuna lub przyjaciela o pomoc.

Jeśli nie jesteś w stanie zgodzić się na leczenie

Jeśli nie jesteś w stanie zrozumieć, na co się zgadzasz, możesz poprosić kogoś innego o podjęcie decyzji za ciebie.

Nazywa się to brakiem zdolności do podejmowania decyzji. Nadal będziesz w stanie podejmować decyzje dotyczące swojego życia w innych sprawach.

Niektórzy ludzie mają coś, co nazywa się opiekunem prawnym. Inni mają kogoś, kto ma trwałą pełnomocnictwo. Jeśli ktoś jest opiekunem prawnym lub ma trwałą pełnomocnictwo, może podejmować ważne decyzje za ciebie, jeśli nie jesteś w stanie tego zrobić.

Opiekun prawny

Opiekun prawny może podejmować decyzje dotyczące zdrowia i dobrostanu, a także decyzje dotyczące pieniędzy. Sąd powie im, jakie decyzje mogą podejmować. Zwykle dzieje się tak, gdy trzeba podjąć wiele decyzji, a nie tylko jedną.

Opiekunowie prawni nie mogą mówić, że nie możesz otrzymać leczenia, które uratuje ci życie.

Trwała pełnomocnictwo

Osoba posiadająca trwałą pełnomocnictwo to osoba, która dobrze zna daną osobę. Będzie mogła podejmować decyzje za daną osobę, kiedykolwiek będzie to konieczne. Nie potrzebuje zgody sądu na to.

Jeśli chcesz, aby ktoś miał trwałą pełnomocnictwo za ciebie, musisz się na to zgodzić. Oznacza to, że jeśli nie możesz wyrazić zgody na trwałą pełnomocnictwo, możesz potrzebować opiekuna prawnego.

Jeśli masz osobę z trwałą pełnomocnictwem, zwykle nie potrzebujesz również opiekuna prawnego.

Nikt nie może wyrazić zgody za osobę dorosłą, jeśli ma ona zdolność do podejmowania własnych wyborów. Ale lekarze czasami mogą leczyć osobę dorosłą bez zgody, jeśli nie ma ona zdolności do podejmowania decyzji, a leczenie jest konieczne i leży w najlepszym interesie danej osoby.

Dowiedz się więcej:

• Zgoda na leczenie: ocena zdolności
• Ustawa o zdolności do podejmowania decyzji

Wyjście ze szpitala

Powinien zostać opracowany plan na wypadek twojego wyjścia ze szpitala, aby upewnić się, że nadal otrzymasz całe potrzebne wsparcie.

Plan ten może zawierać informacje o tym, jak wrócisz do domu, wsparcie, którego możesz potrzebować po powrocie do domu, leki, które musisz przyjmować i sposób ich przyjmowania.

Powinien również zawierać plan opieki, aby wspierać cię po osiedleniu się w domu.