Zespół Klinefeltera
Zespół Klinefeltera (czasami nazywany zespołem Klinefeltera, KS lub XXY) to sytuacja, w której chłopcy i mężczyźni rodzą się z dodatkowym chromosomem X.
Jeśli objawy są nasilone, utrzymują się lub się pogarszają, niezwłocznie skonsultuj się z lekarzem.
-
Na tej stronie
-
Często przepisywane leki na Zespół Klinefeltera
Wyłącznie w celach informacyjnych. Zawsze skonsultuj się z lekarzem przed użyciem jakichkolwiek leków.
Postać farmaceutyczna: Roztwór, (30 mg + 60 mg + 60 mg + 100 mg)/mlSubstancja czynna: testosteroneProducent: Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne Jelfa S.A.Wymaga receptyPostać farmaceutyczna: Żel, 20 mg/gSubstancja czynna: testosteroneProducent: Copea Pharma Europe LimitedWymaga receptyPostać farmaceutyczna: Żel, 50 mg/5 gSubstancja czynna: testosteroneBez recepty
Zespół Klinefeltera (czasami nazywany zespołem Klinefeltera, KS lub XXY) to sytuacja, w której chłopcy i mężczyźni rodzą się z dodatkowym chromosomem X.
Chromosomy to pakiety genów znajdujące się w każdej komórce ciała. Istnieją 2 rodzaje chromosomów, zwanych chromosomami płci, które określają genetyczną płeć dziecka. Nazywa się je X lub Y.
Zazwyczaj dziewczynka rodzi się z 2 chromosomami X (XX), a chłopiec z 1 chromosomem X i 1 chromosomem Y (XY). Ale w zespole Klinefeltera chłopiec rodzi się z dodatkową kopią chromosomu X (XXY).
Chromosom X nie jest „chromosomem żeńskim” i występuje u każdego. Obecność chromosomu Y oznacza płeć męską.
Chłopcy i mężczyźni z zespołem Klinefeltera nadal są genetycznie mężczyznami i często nie zdają sobie sprawy, że mają ten dodatkowy chromosom, ale czasami może to powodować problemy, które mogą wymagać leczenia.
Objawy zespołu Klinefeltera
Zespół Klinefeltera zwykle nie powoduje żadnych oczywistych objawów we wczesnym dzieciństwie, a nawet późniejsze objawy mogą być trudne do zauważenia.
Wielu chłopców i mężczyzn nie zdaje sobie z tego sprawy.
Możliwe cechy, które nie zawsze występują, mogą obejmować:
- u niemowląt i małych dzieci – słabe mięśnie i bardzo elastyczne (hipermobilne) stawy, uczenie się siadania, raczkowania, chodzenia i mówienia później niż zwykle, bycie cichszym i bardziej pasywnym niż zwykle, mieć niezstąpione jądra, jedno jądro lub mniejszy penis
- w dzieciństwie – nieśmiałość i niska samoocena, problemy z czytaniem, pisaniem, ortografią i koncentracją uwagi, łagodne dysleksja lub dyspraksja, niski poziom energii i trudności w nawiązywaniu kontaktów towarzyskich lub wyrażaniu uczuć
- w okresie dojrzewania – rośnięcie wyższe niż oczekiwano w rodzinie (z długimi ramionami i nogami), szerokie biodra, słaby ton mięśniowy i wolniejszy niż zwykle wzrost mięśni, zmniejszone owłosienie na twarzy i ciele, które zaczyna rosnąć później niż zwykle, małe, twarde jądra i powiększone piersi (gynaecomastia)
- u dorosłych – niemożność posiadania dzieci naturalnie (niepłodność), niski popęd seksualny, małe, twarde jądra i problemy z erekcją.
Problemy zdrowotne w zespole Klinefeltera
Wielu chłopców i mężczyzn z zespołem Klinefeltera nie będzie poważnie dotkniętych i może prowadzić normalne, zdrowe życie.
Niepłodność jest zwykle głównym problemem, chociaż istnieją metody leczenia, które mogą pomóc.
Ale mężczyźni z zespołem Klinefeltera są nieznacznie bardziej narażeni na rozwój innych problemów zdrowotnych, w tym:
- cukrzyca typu 2
- słabe i kruche kości (osteoporoza)
- choroby sercowo-naczyniowe i zakrzepy krwi
- choroby autoimmunologiczne (w których układ odpornościowy mylnie atakuje organizm), takie jak toczeń rumieniowaty układowy
- niedoczynność tarczycy
- lęk, trudności w nauce i depresja – chociaż inteligencja zwykle pozostaje nienaruszona
- rak piersi u mężczyzn – chociaż jest to bardzo rzadkie
Z tych problemów można zwykle leczyć, jeśli wystąpią, a terapia testosteronem może pomóc zmniejszyć ryzyko niektórych z nich.
Przyczyny zespołu Klinefeltera
Zespół Klinefeltera jest spowodowany dodatkowym chromosomem X.
Ten chromosom przenosi dodatkowe kopie genów, które mogą zakłócać rozwój jąder i powodować, że produkują mniej testosteronu (hormonu płci męskiej) niż zwykle.
Dodatkowe informacje genetyczne mogą być przenoszone we wszystkich komórkach ciała lub mogą dotyczyć tylko niektórych komórek (znane jako mozaikowy zespół Klinefeltera).
Zespół Klinefeltera nie jest dziedziczony bezpośrednio – dodatkowy chromosom X pojawia się w wyniku dodatkowego chromosomu X w komórce jajowej matki lub plemniku ojca (równa szansa na to w obu przypadkach), więc po poczęciu wzór chromosomów to XXY, a nie XY.
Ta zmiana w komórce jajowej lub plemniku wydaje się zachodzić losowo. Jeśli masz syna z tym schorzeniem, szanse na jego ponowne wystąpienie są bardzo małe.
Ryzyko, że kobieta urodzi syna z zespołem Klinefeltera, może być nieznacznie wyższe, jeśli matka lub ojciec są w starszym wieku.
Badania w kierunku zespołu Klinefeltera
Skonsultuj się z lekarzem rodzinnym, jeśli masz obawy dotyczące rozwoju syna lub zauważysz jakiekolwiek objawy zespołu Klinefeltera u siebie lub u syna.
Wczesna diagnoza i leczenie mogą pomóc w zapobieganiu problemom zdrowotnym w przyszłości.
Leczenie może pomóc zmniejszyć niektóre objawy, jeśli to konieczne.
W wielu przypadkach jest wykrywany dopiero wtedy, gdy mężczyzna z tym schorzeniem poddaje się badaniom płodności.
Twój lekarz rodzinny może podejrzewać zespół Klinefeltera po badaniu fizykalnym i może zasugerować pobranie próbki krwi w celu sprawdzenia poziomu hormonów rozrodczych.
Diagnozę można potwierdzić, sprawdzając próbkę krwi pod kątem obecności dodatkowego chromosomu X.
Zespół Klinefeltera można również wykryć jako część niektórych badań przesiewowych w czasie ciąży.
Leczenie zespołu Klinefeltera
Nie ma lekarstwa na zespół Klinefeltera, ale niektóre problemy związane z tym schorzeniem można leczyć, jeśli to konieczne.
Możliwe metody leczenia obejmują:
- terapię zastępczą testosteronem
- terapię logopedyczną w dzieciństwie, aby pomóc w rozwoju mowy
- wsparcie edukacyjne i behawioralne w szkole, aby pomóc w trudnościach w nauce lub problemach z zachowaniem
- terapię zajęciową, aby pomóc w problemach z koordynacją związanych z dyspraksją
- fizjoterapię, aby pomóc w budowaniu mięśni i zwiększeniu siły
- wsparcie psychologiczne w przypadku problemów ze zdrowiem psychicznym
- operację redukcji piersi w celu usunięcia nadmiaru tkanki piersi
Terapia zastępcza testosteronem (TRT)
TRT polega na przyjmowaniu leków zawierających testosteron. Może być przyjmowany w postaci żeli lub tabletek u dzieci lub podawany w postaci żelu lub zastrzyków u dorosłych mężczyzn.
TRT może być rozważany po rozpoczęciu dojrzewania i może pomóc w rozwoju głębokiego głosu, owłosienia na twarzy i ciele, zwiększeniu masy mięśniowej, zmniejszeniu tkanki tłuszczowej i poprawie energii. Istnieją również dowody na to, że może pomóc w problemach z nauką i zachowaniem.
W tym czasie należy skonsultować się ze specjalistą od hormonów dziecięcych (endokrynologiem dziecięcym).
Długotrwałe leczenie w dorosłości może również pomóc w kilku innych problemach związanych z zespołem Klinefeltera – w tym osteoporozie, obniżonym nastroju, obniżonym popędzie seksualnym, niskiej samoocenie i niskim poziomie energii – chociaż nie może odwrócić niepłodności.
TRT można przerwać podczas leczenia płodności lub nie rozpoczynać go do czasu zakończenia leczenia płodności.
Leczenie TRT będzie monitorowane przez zespół opieki, ponieważ może powodować skutki uboczne i problemy zdrowotne.
Zmiany w stylu życia
Prowadzenie zdrowego stylu życia, w tym stosowanie zdrowej diety i regularne ćwiczenia, może pomóc zmniejszyć ryzyko cukrzycy typu 2, osteoporozy i chorób sercowo-naczyniowych.
Może również pomóc w zdrowiu psychicznym, w tym w depresji i lęku.
Spróbuj rzucić palenie i staraj się nie pić więcej alkoholu niż zalecane 14 jednostek alkoholu tygodniowo, rozłożone na 3 dni.
Więcej informacji i wsparcia
Jeśli ty lub twój syn zostaliście zdiagnozowani z zespołem Klinefeltera, możesz uznać za przydatne dowiedzenie się więcej na jego temat i skontaktowanie się z innymi osobami dotkniętymi tym schorzeniem.
Następujące strony internetowe mogą być pomocne:
Bądź na bieżąco z Oladoctor
Informacje o nowych usługach, aktualizacjach produktu i przydatnych materiałach dla pacjentów.